ایرانانسی

به نام هستی بخش هستی ها

چند روزی است که سکوت سحر گاهان را آواز زیبای بلبلان که برای دیدن گلهای بهار بی تابی میکنند، می شکند. بوی تازه شدن طبیعت به خوبی حس می شود. برگهای به هم پیچیده در حال باز شدن بر شاخه های خشک درختان، تغییر رنگ آهسته جنگلها و ..... آری میرسد اینک بهار.

دیدن این همه زیبایی عقل و هوش از سر هر انسانی می برد و او را در خود محو می سازد. پیام واقعی بهار چیزی دیگر است که همیشه در اثر این زیبایی چشم نواز از دیدگان تشنه دیدار، پنهان می ماند.

آری این زیبایی ها را همه می بینند و حس می کنند. کمی دقت بیشتر می طلبد پیام اصلی اش را دریافت کنیم. او آمده تا بگوید :

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

آری، یار بی پرده عیان می گوید، دمیدن حیات دوباره به طبیعت که شرق و غرب نمی شناسد و کریمانه همه را در بر می گیرد، نشانه چیست؟

بهار با این همه رنگ و زیبایی آمده بگوید، پرده ها را از جلوی چشمهایتان بالا بزنید. خوب دقت کنید. خوب ببینید و با تمام وجود گوش کنید و حس کنید...

آری خدا در همین نزدیکی هاست، این پیام بهار است که ما را به تفکر درباره سرچشمه این تغییرات فرا می خواند. او می گوید که بیایید و درون خود را همچون طبیعت از خواب چندین ساله بیدار کنید و از این نیروی حیات بخش بهرمند شوید. تازه شوید و از او مدد بخواهید که بخشنده مهربان است. از او بخواهید که بی حساب می بخشد و رحمت بیکران دارد...... عیدتان مبارک . شعر زیبای زیر نیز تقدیم تمامی فارسی زبانان.

بوي باران
بوي سبزه
بوي خاک
شاخه هاي شسته باران خورده پاک
آسمان آبي وابر سفيد
برگهاي سبز بيد
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستوهاي شاد
خلوت گرم کبوترهاي مست
نرم نرمک مي رسد اينک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه هاودشتها
خوش به حال دانه ها وسبزه ها
خوش به حال غنچه هاي نيمه باز
خوش به حال دختر ميخک که مي خندد به ناز خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي در يغ از ما ، در يغ از ما
اگر کامي نگيريم از بهار
گر نکوبي شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش مي شود هفتادرنگ

ایرانی هر کحا باشد قلبش برای ایران و ایرانی می طپد
لحظه لحظه زندگی انسان سرشار از خاطرات تلخ و شیرین است. خاطراتی که زندگی ما را تشکیل می دهند و گاهی تا آخرین لحظه عمر نیز باعث شادی یا رنجش خاطرمان می شوند. خاطره سازترین وقایعی که در زندگی رخ می دهند، بیشتر در زمان های خاصی صورت می گیرند. فرصت ها نیز مانند ابرها در حرکتند و تکرارناپذیرند. به راحتی می توان ادعا کرد که یکی از زیباترین و خاطره سازترین مقاطع زمانی، سفرهایی است که هر کس در طول عمر خویش انجام می دهد.چه سفرهای کوتاه و داخل شهری و چه سفرهای طولانی و بلند مدت و این مطلب را با رجوع به سفرنامه ها می توان دریافت.
درست یک ماه پیش حال عجیبی داشتم که تا اون روز تجربه نکرده بودم. یک سفر، سفری با شرایط خاص. هر چند به غیر از 18 سال از عمرم (یعنی پایان دبیرستان) آنقدر به تنهایی و با وسایل گوناگون سفر کرده ام که شمار آن را نمی دانم، این سفر چیز دیگری بود. قرار بود 24 نوامبر به پاریس سفر کنم. اولین باری بود که از کشور خارج می شدم. زبان فرانسه هم بسیار کم می فهمیدم و شنیده بودم که فرانسوی ها هم انگلیسی نمی فهمند. دلهره عجیبی داشتم از یک طرف ترس از نابلدی و از طرف دیگر ترک خانواده،نزدیکان و دوستان عرصه را بر من تنگ کرده بود. تنها نکته امید بخش بعد از لطف خدا -که همیشه در زندگیم جریان داشته-، نامه های الکترونیکی دریافتی از چند هموطن مشغول به تحصیل در نانسی بود. بله دوستان آقای دکتر شهرام کریمی که تازه درسش تمام شده بود و به ایران بازگشته بود. با کوله باری از تشویش و نگرانی پس از 5 ساعت پرواز در فرودگاه پاریس هواپیما به زمین نشست. قرار بود پسرخاله یکی از دوستان که سالهاست مقیم پاریس است، مرا از فرودگاه تا ایستگاه قطار همراهی کند. با دیدن او که منتظر من ایستاده بود، نفس راحتی کشیدم و توان جابجایی چمدانهای سنگین را پیدا کردم. پس از تهیه بلیط TGV و تحمل مسافرتی یک و نیم ساعته دیگر به ایستگاه شهر نانسی رسیدم و با هر زحمتی بود وسایل را جابجا کردم. به قول فریدون مشیری ، همه تن چشم شدم و خیره به دنبال یک چهره ایرانی گشتم. بعد از کمی جستجو از آنجا که ایرانی هر کجا که باشد ایرانی است و قلبش برای ایران و ایرانی می طپد، دیدم که آقای سیامک پرکار با چهره ای گشاده و خندان به استقبالم آمد. واقعا لحظه وصف ناپدیری بود. انگار بار سنگینی از دوشم برداشته شد و انرژی مظاعفی گرفتم. گفت باید منتظر باشیم تا یکی از دوستان با ماشین به دنبال ما بیاید. راستش توی ایران کسی اینقدر ما را تحویل نمی گرفت! . در همان چند لحظه کوتاه که منتظر بودیم شکر خداوند بزرگ را گفتم و از او خواستم که این حس دوستی و مودت را هیچ گاه از انسانها نگیرد، به ویژه ایرانی ها که در جهان سمبل عشق و محبت به هم نوع هستند. بله اون کسی که ما منتظرش بودیم جناب آقای زندی بود که اون روز بعد از ظهر را به ما اختصاص داده بودند. خلاصه با زحمات و تلاش این دو بزرگوار نا باورانه شاهد انجام تمام کارها بودم به طوریکه شب توی اتاق خودم در خوابگاه خوابیدم. روزی پر از اضطراب اما با پایانی خوش بود که تا آخرین لحظه عمرم فراموش نخواهم کرد.
روزهایی که من تصور میکردم خیلی به من سخت بگذرد، با لطف خدا و همراهی دوستان به روزهایی خوب تبدیل شد. ایام هم ایام خوبی بود توی همین ماه گدشته ایرانی های مقیم نانسی سه بار به مناسبتهای عید قربان، عید غدیر و شب یلدا دور هم جمع شدند. فرصت خوبی بود تا با این هم وطنهای دوست داشتنی و خون گرم آشنا شوم . به داشتن اینچنین هم میهنانی بر خود می بالم که در غربت نیز بر آیین های ایرانی و اسلامی خویش پایبندند و اهمیت بسیار می دهند.
شاید به ازاء یک ماه حضور پرگویی کردم، در پایان بر خود لازم می دانم از جناب آقای حسن زاده که برای اخذ ویزا کمکهای بسیاری نمودند و خانواده های زندی، پرکار، سعیدی و جناب آقای شاهین زمان که باعث شدند این یک ماه سخت به روزهایی خوب همرا با شادی و آرامش فکری و روحی مبدل گردد، تشکر نمایم چرا که (من لم يشكر المخلوق لم يشكر الخالق ) و امیدوارم در آینده ادامه دهنده راه این عزیزان در کمک به تازه وارد هایی چون خودم باشم.
جمشیدپور